Bence metodlara bölünmüş hiçbirşey tam doğru değildir. İlaçlar bile insanlarda farklı tepkimeler gösterir. Sizin başınızın ağrısını kesen ilaç, beni kesmeyebilir.

Günlerdir bir türlü ulaşamıyorum kendime... Okuduğum kitap boynu bükük duruyor gündüzleri... Gece okurken, “dur ben bu uygulamayı sabah gün başlamadan bağıra bağıra söyleyeyim” diyorum. Gündüz oluyor, unutuyorum. Bir sonraki gece, “ben yarın en iyisi dürüstlük defteri yapayım, içimdekileri oraya yazıyım, sonrada onları pozitifleriyle değiştireyim” diyorum. O defter bir türlü alınmıyor. “Ben en iyisi yarın bir saat doğada yürüyeyim” diyorum. Yürürken koştuğumu hissediyorum. Duruyorum, düşüncelerim koşuyor bu sefer bankta oturmuş sadece karşımdaki ağaca bakarken ben. Televizyon başka, gazeteler başka bunaltıyor içimi... Mutlu haberler duymak istiyorum! “Seni çok seviyorum “ yazıyor bir kağıda Ağrı’da yaşayan 12 yaşındaki Meryem, öğretmeni bu notu görüyor. Bir kaç gün sonra babasının kalaşnikofu ile öldürüyor kendini... Ben çok ağlıyorum.

Hepimiz kendi içimizde nelerin döndüğünü biliyoruz. Hangi korkuların olduğunu, hangi hayal kırıklıklarının yaşandığını, nelerin bizi mutsuzlaştırdığını... Konuşuyoruz. Konuşurken, gözlerimiz dolarak güldüğümüz oluyor. Konuşma sonunda yine şükürler olsun diyoruz, sağlığa, dostluğumuza duacı oluyoruz. Ama birbirimize hiçbir method önermiyoruz. Tek gerçek olan şeyi yapıyoruz, yan yana duruyoruz. Birbirimizi sevgiyle "anlamayı" seçiyoruz. Ünlü psikiyatrist Irwin Yalom hastalarıyla ilk görüşmesinde sık sık onları anladığını, yaşadığı süreçlerin normal ve sağlıklı olduğunu söylermiş. Tüm yaşanan da bir süreç... Sağlıklı bir süreç.. Yaşanması gereken neyi ötelersek, karşımıza büyüyerek çıkıyor, büyüdükçe bunu çok daha iyi anlıyoruz..

Hangi büyüme acısız olur. Hangi büyüme 40 adımda özetlenebilir...
Veya hangi “uygulama” bir çocuğun büyüme sürecini hızlandırır, düşmeden, dizini yaralamadan..

Bırakırsınız
düşsün ki, öğrensin.
Ne düşmenin "uygulaması" öğretilir, ne de büyümenin...

Bir de sevmek öğretilmez işte..
O öylesine doğaldır ki, ancak yaşandığı zaman tanımlanır.

En son ne zaman içinizde kelebekler uçuştu da, minik bir kağıda “Seni çok seviyorum” yazdınız, gizlice verdiniz sevdiğinize... Benim uzun yıllar olmuştur böylesine gizlisini yapmayalı...

Ama şimdi, minik kağıtlara “seni çok seviyorum” yazacağım. Onun korkarak yazdığı o nottaki "sevgiyi "anlıyor" ve destekliyor olacağım böylece...

.

Kocamın cebine gizlice koyacağım birini, birini arkadaşımın cüzdanının içine o görmeden iliştireceğim, diğerinin diğer arkadaşımın posta kutusuna zarfsız atacağım, sonra babamın gömleğinin cebine, annemin makyaj çekmecesine, ...... Söylemek yerine küçük notlar yazacağım bu sefer.

Siz de yazın, sevdiklerinize iliştirin notunuzu gizlice..
Hatta onlarda bence devam etsinler bu zincire..
12 yaşındaki Meryem’in utancından kendine kıydığı o not da
ulaşır belki böylece gerçek sahibine...

...
..
.

Mutluluğu bulmak için sevgiye ve sevdiklerinize yakın olun.

.

-
Buraya kadar okuyup, bitirmiş olduğunuz “Uygulamalı” seminerimizin
katılım sertifikasına, sizin adınıza minicik bir not iliştirilmiştir.

Aklımdan “Direnme, müdahale etme, izin ver”... geçiyor..

.

Diren(e)miyorum, rüzgara karşı ağaç gibi sallanıyorum... Bir o yandan bir bu yandan eğiliyor kolum kanadım... Rüzgar durduğunda, köklerime duacı oluyorum, ayaktayım.
.

Müdahale ed(e)miyorum. Suyun akışını değiştirecek düşüncelerimi, bir aralar çok direndiğim sularda kaybetmişim. Beraber akıyoruz .Bazen boğuluyorum, su yutuyorum ama sonra aldığım nefese duacı oluyorum, suyun üstündeyim.

İzin veriyorum. “Hadi tamam! Pes ettim “diyorum. Kollarımı kaldırıyorum, tüm silahlarımı bırakıyorum. Fakat kimse saldırmıyor. Kollarım yukarıda öylece durmuş buluyorum kendimi, ama yine de iki ayağımın üstündeyim, dengedeyim, şükrediyorum.

Herşey fazla fazla geliyor... Kütüphanenin raflarını düzenliyorum. İçimde karalanmış ama dursun diye saklanmış notları atıyorum. Mektuplarla ve sahipleriyle vedalaşıyorum. Torbalarla atıyorum hepsini. Benden alıp, evrenin çöplüğüne atıyor çöpçüler... Orada diğer çöplerle karışıyor, sonra ayrışıyor, umarım sonra da yok oluyorlardır diyorum içimden... Bana fazlalık gelenin, evrende çöp olarak kalması birşey değiştirmiyor çünkü...

Bir dergi de “Organlarınızın temizlenmesi için su içmeyi unutmayın” yazıyor. Zaten böbreklerim ağrıyor, yoksa pankreas mı var orada bilmiyorum. Daha sık su içiyim diyorum, onlar da temizlensin. O sırada son günlerin popüler sağlık doktoru reklamlara çıkıyor, “Su ile yıkamak yetmez” diyor çocuğuna elma yıkayan bir anneye...(?) Doktora sormak istiyorum “ Anneniz siz elmaları yemeden ilaclı suya mı basıyordu?” diye... Kandırıldığımızı hissediyorum. Kızıyorum. Kızdığımla kalıyorum.

Bazen olduğumuz hale yabancı, bazen durduğumuz yerde yanlış, bazen fazla, bazen eksik, dönüşüyoruz. Saatlerin tik-takları yavaş kalıyor hayatın hızına... Düşüncemizin gücü bazen... Bazen iki nefes arasında değişiyor herşey... Dün inandığımız bugün yanlış oluyor...

Hızla yaşıyoruz..
Sadece bir şey hep var oluyor.

Umut..
İyiye, güzele, doğruya, adil olana ve gerçek sevgiye....dair umutlar besliyoruz içimizde...

Boğuluyoruz sansakta, dirençlerimize yenik düşsekte, azalsak, ağlasakta hep umudumuz var..
O umut hiç bir aynada karşına çıkmıyor. Hiçbir denizde yakalanmıyor.

İnsanın yüreğinde duruyor.
.
Yılbaşından sonra hastanede ziyaretine gittiğimizde, “iyi olacaksınız” diyip, elini tuttum. Gözleriyle teşekkür etti. Söylenenden iyi görünüyordu. Kalbimden inanmıştım iyi olacağına... O gün hasta yattığı penceresinden gökkuşağı görünüyordu diye belki de...

.
.
Yarın kar yağar mı dersiniz?
Neden olmasın.
Benim umudum var... -

Red Hot Chili Peppers / Snow

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Hayatın risklerinin, bazen yaşadığın huzuru bozmak için alınmayacağını gördüm...

En çok ta kendimi tanıdım bu yıl... Nerelerde kırıldım, nerelerde zayıftım. Aslında ne değerliydi ve gerçekte ben neye sahiptim...

Kendimi kendi içimde değerlendirdim. Başkalarının kötülükleriyle daha iyi, başkalarının iyilikleriyle yarıştırmamayı öğrendim..

Sıradan olmanın, korkutucu olmadığını... Farkımın olmadığını, en çok ta konuşan egonun ne demek olduğunu farkettim...

Çok çalıştım, çok didindim... Aslında bende olanı hatırlamak için çalıştım, çalışkandım, sadece kendimi kendime ıspatladım.

Başarı peşinde koşmadım bu yıl. Başarı kimin gözüyle ve değerlendirmesiyle doğru olabilirdi ki.. İşini yaparken için rahat ve huzurluysan o bir başarıydı, öğrendim...

Ailemi çok sevdim bu yıl yine... Hep yanımdaydılar.. Hep sevgileriyle kuşattılar.. Sağ olsunlar..

Defne geldi sonra bu yıl... Minik yiğenim... Babasının yolladığı fotoğraflara bakıp, onu çok özledim. Onu özlemeyi bile çok sevdim...

Bazen küstüm. Küsebildim ilişkiyi sürdürürken içime atmak yerine... Çok sevdiğim için küstüğümü farkedip, geri döndüm...

Güzel dostlarım varmış sonra... Yılları devirdiklerim, anlara değer katan, telefonun ucunda bazen, bazen de beni yürekten dinleyerek yüreğime dokunan... N'olur bu yıl da hep olsunlar...

Blogum var hala sonra... Bazen açtığımda, beni izleyenlerin sayısını görüp, yazamiyorum diye utandığım... Ama herşeye rağmen kelimelerle kurulan güzel dostluklara şükrettiğim...
Kalanlara -gidenlere binlerce teşekkür ederim.

ve yılın sonu geldi işte...
Tüm bu ve daha yazılmayan bir sürü detay ile sonlandı bir yıl daha..

2009'un son günleri beni yordu. Sordurdu. Durdurdu.
ve bu gün bu yıla veda ediyorum...

2010 'un dürüst ve erdemli olmasını istiyorum. Dokunarak uyarsın, sarsmasın... Suprizleri de gelecekse, gerisinde hayatlarımızdan başka şeyleri alacak diye korkutmasın.

Bugün bir arkadaşım, bu yazıyı yazmama neden olan bir söz söyledi.
En iyi intikam, iyi bir yaşamdır...

O an'da bunu gelen yeni yıl ve açtığım bembeyaz sayfalar için kurguladı içim..

İntikam için elini kana bulamaya, söylenmeye, kötü kalpli olmaya gerek yoktur.
en iyi intikam, iyi bir yaşamdır.

Aynen bende öyle yapacağım...
2010'u çok güzel yaşayacağim..

Mutlu bir yıl olsun dilerim.

Hayatın risklerinin, bazen yaşadığın huzuru bozmak için alınmayacağını gördüm...

En çok ta kendimi tanıdım bu yıl... Nerelerde kırıldım, nerelerde zayıftım. Aslında ne değerliydi ve gerçekte ben neye sahiptim...

Kendimi kendi içimde değerlendirdim. Başkalarının kötülükleriyle daha iyi, başkalarının iyilikleriyle yarıştırmamayı öğrendim..

Sıradan olmanın, korkutucu olmadığını... Farkımın olmadığını, en çok ta konuşan egonun ne demek olduğunu farkettim...

Çok çalıştım, çok didindim... Aslında bende olanı hatırlamak için çalıştım, çalışkandım, sadece kendimi kendime bunu ıspatladım.

Başarı peşinde koşmadım bu yıl. Başarı kimin gözüyle ve değerlendirmesiyle doğru olabilirdi ki.. İşini yaparken için rahat ve huzurluysan o bir başarıydı, öğrendim...

Ailemi çok sevdim bu yıl yine... Hep yanımdaydılar.. Hep sevgileriyle kuşattılar.. Sağ olsunlar..

Defne geldi sonra bu yıl... Minik yiğenim... Babasının yolladığı fotoğraflara bakıp, onu çok özledim. Onu özlemeyi bile çok sevdim...

Bazen küstüm. Küsebildim ilişkiyi sürdürürken içime atmak yerine... Çok sevdiğim için küstüğümü farkedip, geri döndüm...

Güzel dostlarım varmış sonra... Yılları devirdiklerim, anlara değer katan, telefonun ucunda bazen, bazen de beni yürekten dinleyerek yüreğime dokunan... N'olur bu yıl da hep olsunlar...

Blogum var hala sonra... Bazen açtığımda, beni izleyenlerin sayısını görüp, yazamiyorum diye utandığım... Ama herşeye rağmen kelimelerle kurulan güzel dostluklara şükrettiğim...
Kalanlara -gidenlere binlerce teşekkür ederim.

ve yılın sonu geldi işte...
Tüm bu ve daha yazılmayan bir sürü detay ile sonlandı bir yıl daha..

2009'un son günleri beni yordu. Sordurdu. Durdurdu.
ve bu gün bu yıla veda ediyorum...

2010 'un dürüst ve erdemli olmasını istiyorum. Dokunarak uyarsın, sarsmasın... Suprizleri de gelecekse, gerisinde hayatlarımızdan başka şeyleri alacak diye korkutmasın.

Bugün bir arkadaşım duymam gereken bir söz söyledi.
En iyi intikam, iyi bir yaşamdır...

O an'da bunu gelen yeni yıl, bembeyaz sayfalar için kurguladı içim..

İntikam için elini kana bulamaya, söylenmeye, kötü kalpli olmaya gerek yoktur.
en iyi intikam, iyi bir yaşamdır.

Aynen bende öyle yapacağım...
2010'u çok güzel yaşayacağim..

Mutlu bir yıl olsun dilerim.

Bazen elinizi tutmuş, yanağınızı öpmüş birini hatırlamazsınız, ama bir sözüyle kalbinizde kapılar açan birini unutmak kolay olmaz. O kapı her açıldığında onu hatırlatır... Beraber sözcüklerle kat ettiğiniz yol, kendinize doğrudur ve en önemlisi herşeyden çok Gerçektir...

Beden alıcı gibi... O konuşmadan bilirsiniz ne diyeceğini, bakmasanız bile bilirsiniz gülümsediğini, kalpten kalbe sızar sevgi... Kimse konuşmaz, kimse bilmez ama siz bilirsiniz... Ve aslında o bilinmeze rağmen çok tanıdıktır hissettikleriniz ve hayatlarınıza dokunursunuz....

Birbirinizi iyi tanır olmanız için içki masasina oturmanız, kötü gününüzde yardımınıza koşmuş olması, iki tekerlek üzerinde yolculuğa çıkmanız gerekmez. Yol çoktan alınmıştır.... Kilometrelerle değil, kalbinize ulaşan kelimelerin arasındaki saniyelerle hesaplanabilir vardığınız mesafe...

Başka bir dünyadan, başka bir hayattan bilirsiniz birbirinizi... Şimdiki hayatınızda karşılaşmışsınızdır, Tanrı'nın size hediyesidir sanki...

"Elektrik tellerindeki asılı duran kırmızı topları farkettin mi?" diye sormuştum... O topun çocuklar oynarken ipe takıldığına dair bir hikaye anlatmıştı... Hep gülümsüyorum hatırladıkça...

Görüşürüz diye vedalaştığımızda, biliyordum artık görüşemeyeceğimizi... Bazen söylemeye gerek olmaz böyle şeyleri... Bilirsiniz... Bildim bende... Görüşeceğiz, ama "nerde ve ne zaman" olduğunu bilmiyorum dedi içim sessizce... Kızmadım. Kızamazdım... Mutluluk diledim sadece...

Seçemezsiniz seveceğiniz insanları, sadece seversiniz... Kalsa da, gitse de...

Son yıllarda çok sevmekten korkuyorum... İçimdeki pusulada boş kalıyor kalbimde düştükleri yön... Ya da kapıları açan sözler, sahiplerini özlüyor bazen... Sanırım özlemekle baş edemiyorum ben...

Yönümü sana doğru çevirdim şimdi, bir boşluğa sesleniyorum sadece...
Duymadığını bilsemde, yerini sana saklı tutuyorum
boşlukları sözlerimle dolduruyorum.....
ve sadece özlüyorum...

.

Büyümek, dünyaya ayak uydurmak için... Büyümek, büyüyen yaşıtlarınla bir olabilmek için.. Büyümek büyüyen dünyada büyük adamlar olmak için... Ve büyümek çocukça, saf algılayışından her şeyi daha etraflıca anlayabilmek adına...
.
Zamanlarla eşitti büyümek...

Yaşlarımla doğru orantılı...

Babam ilk saatimi aldığımda ilkokul bire gidiyordum.. Zaman kavramını anlamayan bir çocuk olarak, analog saati anlamamda hayli zor oldu. Hediyemi haketmem gerekirmişcesine, büyük masanın bir köşesine oturduk beraber... Akrep ve yelkovan hareket ediyor saat 1 oluyor.. Akrep ve yelkovan hareket ediyor saat 6’yı buçuk geçiyor oluyor.. Sonra 7’e çeyrek kala.. Sekizi beş geçe... Ben kocaman gözlerimi açarak dinliyor, anlamaya çalışıyor ama anlamıyordum.. Sandalye büyüyor ben küçülüyordum.. Neden öğrenmeliydim bunca şeyi, anlamadığımdan belki de.. Belki de akrep akrep gibi değildi. Yelkovan da neyin nesiydi bilmediğimden.. Belki kolumu ısırıp, eti kemik geçiyor demenin daha komik ve eğlenceli olduğunu düşündüğümden...

O ilk saatimi hala saklıyor olsam da, saatleri nasıl öğrendim bilmiyorum.... Hepimiz öğrendik saatleri bir şekilde... Hayatımızda öğrendiğimiz birçok şey gibi, düzene uymak için kurulmuş “zaman” kavramınında tam içindeyiz.. Ve şu anda akrep 2 de, yelkovan 20...

...Ve saatler zamanı, takvimler yılları gösterirmiş.. Saatler birikip 24 edince 1 gün edermiş.. Bunun 12 saatinde güneş olur, 12 saatinde gece... 12 saat 12 kez akrep ediyor.. Ve bir dolu yelkovan... Ve günlerde; bazen otuz, bazen 31 tane birikirmiş.. Bunlarda ay olurmuş 12 tane.. Hangisi otuz gün, hangisi bir fazla için ellerinizi yumruk yapmak gerekirmiş.. Hopp tepe, hoop çukur... Ocak 31, Şubat hırsız 28, Mart 31.... Öyle biriktirirlermiş günleri.... Sonra, Yaz- kış –sonbahar- ilkbahar varmış bir de.... Halbuki, okul tatil- kar yağıyor- denize girme zamanı- aslında bunlarmış mevsimlerin anlamı... Öyleymiş işte büyüyen, düzene girmesi gereken insanlar dünyasında zaman... Ve akrep yelkovan günleri, günler ayları, aylar mevsimleri ve yılları yaparmış... Yıllar geçermiş.. Zaman dönermiş... Biz büyürmüşüz..

Saati öğrenmeye zorlanıp, gözleri kocaman olan o çocuklar şimdi başka şeylere hayret edermiş gözleri kocaman yine... Mutlulukları bir başka, hüzünleri karmaşa....

Günleri biriktiren Aralık artık görevini bitirmeye yakınken, Zaman tam bir yıl olur, 365 gün devrildiğinde yeni bir yıl başlarmış... Yeni günler biriktirmelik.... Ve hep umut ederlermiş, sil baştan başlarcasına... Güzel şeyler... Sıfır kilometre hayaller... Akrebin yelkovanla ayrı güzellikte buluşacağı, haylaz Şubat’ın çaldığı 2 günün bile önemsiz kalacağı güzel zamanların hayalleriymiş bunlar... Her yeni gibi çocukça, saf ve naif hayaller işte... Çünkü onlar zamana yenik düşmüş büyük çocuklarmış aslında... Zaman hep aynı dönse de o hoş umudu taşıyacaklarmış minik ruhlu büyük çocuklar.. Ve böyle böyle büyüyeceklermiş aslında..

O masada oturup saat kavramıyla ilk tanıştığımda, bir de ismi bile olmayan bir şey varmış akrep ve yelkovan dışında ...

“Bu devamlı hareket edenin ismi ne Baba ? “

Hani ismi olmayan..Tik tak Tik tak Tik tak ...
Akrep ve yelkovandan çok, çocukken o ilgisini çekmiş en çok....

“bu dönüyor..Yine hareket etti.. Yine..Tik tak.”

Akrep bu kalın olan... tik tak tik tik tak...
Yelkovan daha ince olan çubuk.... tik tak tik tak...
Şimdi saat 6... tik tak tik tak...
Şimdi de 5’çeyrek var...tik tak tik tak...

Şimdi saat kaç peki sen söyle ....
“Saat?!? Aa Baba bak tik tak tik tak..”


Hayatı böldüğü zamanlarla değil, geçirdiği anlarla algılayan her çocuk gibi çok güzel anlar diliyorum hepinize... Hayat gerçekten o anlardaki mutluluklarda saklı... Umut dolu, dilediğiniz herşeyin içinde olduğu.... Uzun ve farkedilmeden gitmemiş güzel anlar diliyorum... Emeklemeyi, yürümeyi ve hatta koşmayı öğrendiğimiz gibi, durmayı ve farkında olmayı da öğreneceğimiz anlar diliyorum...

Bazen bende unutsamda yaşadığım anların kıymetini, hemen o tiktakları duyuyorum içimde... Gün içinde saatlerle yarışsakta, yıllarla yaşımıza bir artı eklesekte, umutla gelecek yeni yılı beklesek te hepsi yaşadığımız güzel anlardan ibaret aslında...

Saatler geçiyor, yıllara göre büyüyorum... Az uyuyorum sonra... Uyku sadece bir çocuğun büyümesi için gerekli... Ben ise az uyuyarak çocukluğumu uzatıyorum yine bu gece ...

Saat mi..?
Saat ;

eti kemik geçiyor şu anda....